نمی دانم چه بگویم، فقط می
دانم که خوشحالم، از تجربه ای که در این چهار سال به دست آوردم
خوشحالم و از اینکه حالا دیگر به قول امیرعباس هویدا می توانم
احساس کنم میزی دارم که مال من است، خوشحالم. فعلا برخوردها
خوب بوده، قضیه گذرنامه هم خیلی جدی نیست، جالب دو سه نفری از
دوستان و ملت بودند که در فرودگاه داشتند به جای من سکته می
کردند. فعلا در تهران هستم، و مطالب بعدی مرا از همین جا می
توانید بخوانید، البته مثل اینکه دوم دام اینجا فیلتر است. من
خودم دسترسی دارم ولی همه مردم ندارند. حسین هم تا شب می آید.مصاحبه
ام را با انتخاب بخوانید.
انتخاب: چه شد که
به ایران بازگشتید؟
نبوی: گفته بودم که برمی گردم، فکر کردید شوخی می کنم،
آخرین مطلب را دیروز در پاریس نوشتم و آمدم.
انتخاب: در هنگام ورود مشکلی پیدا نکردید؟
نبوی: قبلا با دوستان هماهنگ کرده بودم، به همین دلیل
مشکلی پیش نیامد، فقط گذرنامه را گرفتند که بعدا باید
بروم دادستانی پس بگیرم، دیگر چیزی نبود، سعی می کنم
که به کارم در کشور ادامه دهم.
انتخاب: آیا مقالاتی که در مورد بازگشت نوشته شده بود،
روی شمال تاثیر داشت؟
نبوی: نه، ماجرا قدیمی تر است، از همان زمانی که
آمریکا بودم چنین تصمیمی گرفتم، در پاریس هم با آقای
درخشان صحبت کردم، ایشان هم امروز می آیند، قرار است
بمانیم و طبق قوانین همین کشور که عاشقانه دوستش دارم
کار کنم.
انتخاب: فکر نمی کنید که نوشته های اهانت آمیز شما
ممکن است برای تان دردسر درست کند؟
نبوی: ممکن است چنین اتفاقی بیفتد، ولی فکر نمی کنم
چیزهایی که نوشتم بیش از یک سالی زندانم بیندازد،
ترجیح می دهم یک سال زندان بروم تا یک سال دیگر در
انفرادی غربت بمانم.
انتخاب: تهران چطور است؟
نبوی: فعلا فقط خوبی هایش را می بینم، خلوت تر از آنکه
فکر می کردم و آلوده تر از آنکه یادم بود.
انتخاب: اینکه گفتید می خواهید در کیهان بنویسید واقعی
است؟
نبوی: منظورم این بود که ترجیح می دهم در کیهان بنویسم
تا مهاجرت را بگذارم به پنج سال بکشد.
